در کلبه تنهایی من چیزی جز انتظار نیست .

دیوار های کلبه ام دیگر واژه های انتظار را

خوب نمی فهمند . پنجره کلبه ام به روحیزی

عادت کرده است و می داند ، از اشکهایم

می فهمد که انتظارم برای کیست . نیلوفر های

کنار پنجره ام برای آمدنت دست دعا بلند کرده اند .

. کبوتر سفید بام کلبه ام می داند انتظار تو را

می کشم . می رود تا شاید خبری را برایم بیاورد

 ولی هرگاه باز می گردد در چشمانش سنگینی

 غمی را حس می کنم ، چیزی نمی گوید

و پر می کشد . می داند اگر بگوید خبری

 از مسافر تو نبود اشک هایم سرازیر می شوند .

 من به شقایق هایم آب نمی دهم آنها با اشکهایم

پرورش یافتند .

***

آسمان را خبر کردم که هرگاه پرتو های عشقت را

به من تابیدیآفتابی شود ولی سالهاست که آسمان

 دهکده ام ابری است و می بارد . ای بهاز زندگیم !

 بیا ، بیا تا پنجره ام از من خسته نشده ،

 بیا تا گلهایم با من قهر نکرده اند . بیا تا کبوترم حرفی

برای گفتن داشته باشد ، بیا تا آسمانم آفتابی باشد ،

 بیا و به این انتظار پایان بده